Dit voorjaar vraagt mijn buurvrouw, die bekend is met mijn vorm  van therapie doordat ze deze zelf heeft ondergaan tijdens haar depressie-periode, of ik een mogelijkheid heb haar dochtertje te helpen. Ze ziet erg op tegen de SITO- toets.Ik laat haar komen en we spreken af twee sessies te doen. In de eerste sessie laat ik haar onder andere chakrabolletjes kleuren (een bijzondere diagnose-methode, met vaak zeer frappante uitkomst)  en doe een ontdekking. Er lijkt veel meer aan de hand te zijn dan alleen de angst voor de toets.

Volgens het meisje is alles echter helemaal goed. Zelfs de herinneringen aan de nog niet zo lang geleden overleden opa, die, zo vermoed ik,  bij haar wel eens traumatisch zouden kunnen zijn. We doen   een grondingsoefening en een imaginatie, gericht op verster-king van het gevoel van zelfvertrouwen. Ze vindt het allemaal wel een beetje gek, maar ook wel weer leuk en ze bemerkt wel dat er iets gebeurt met haar gevoel.

In de tweede sessie doen we een variatie op een NLP-techniek. Hierdoor komt haar basisprobleem naar boven: concentratievermogen.

We werken  samen aan de manier waarop dit kan worden verhoogd en of het de sessies waren of niet, ze komt goed door de toets heen en ze mag naar de school waar ze graag naar toe wil. Mooi!
Toch blijft er iets bij mij wringen. Ze heeft in de bolletjes een aantal dingen aangegeven die mij bevreemden bij zo’n jong meisje. Bovendien komt ze heel intelligent over en toch gaat het niet zo goed op school…Vanwege het gebrek aan concentratie?
Aangezien ze alleen met het probleem van de test is gekomen en op verdere navraag niet aangeeft dat iets haar hindert, kan ik weinig doenToch blijft het me bezig houden en als ik een aantal weken later haar vader in therapie krijg, vertel ik hem waar ik mee zit. Ik vraag toestemming aan de dochter om over mijn bevindingen te spreken met haar ouders en dat is goed. 

Ze komt hierna, samen met haar moeder,  omdat ze het een beetje eng vindt. Doordat ik nu andere vragen stel, blijkt dat er wel degelijk een trauma ligt. Niet wat wij volwassenen dachten, de opa, maar haar ziekenhuisop-name als klein meisje. Er is daar iets heel naars gebeurd en zij piekert daar nog elke nacht over. Ze krijgt daardoor veel te weinig slaap en is op school niet in staat zich voldoende te concentreren.

In de volgende sessie verwerkt zij de traumatische gebeurtenis. Deze verwordt tot een herinnering, zonder de negatieve emotionele lading.

De derde sessie is de laatste , waarin we nog wat ik-kracht versterkend werken.

Vanaf de tweede sessie slaapt ze weer als een roos.  Laatst kwam ik haar tegen en vroeg hoe het op de nieuwe school ging. Ze vertelde trots over haar cijferlijst: achten, negens en een tien! *