Dit is een verhaal over
imaginatie en denkkracht
en waartoe dit kan leiden.
Een bijzonder dierbare herinnering

BEB

Het mooiste moment in haar “allerlaatste levensfase" moet haar vakantie worden.  Beb's grootste wens is : nog één keer het strand en de zee zien. Ze is geboren in Den Haag, maar woont al jarenlang in de Achterhoek. Nu heeft zich een mogelijkheid aangediend waardoor ze kan gaan. Met één op één verzorging. Naarmate de vakantie dichterbij komt, wordt ze echter zieker en zieker.

”Je bent bang dat je de zee nooit meer zult zien, hè?” vraag ik haar op een avond, wanneer ik haar klaar kom maken voor de nacht..
“Ja”, zegt ze.  Ze is zo verzwakt, dat ze nauwelijks meer zelfstandig kan lopen en weegt nog maar 36 kilo.…
“Zullen we eens kijken hoe het daar is?” vraag ik haar terwijl ik naast haar bed ga zitten.
Ze kijkt me niet begrijpend aan, maar even later zit ze op het strand en voelt het zand onder haar voeten, hoort het geluid van de vogels en de golven, snuift de geur op van het water en rijdt in de stoel met de hele grote wielen waarover de meneer van de organisatie verteld had.
Ze geniet intens.

De volgende ochtend kijk ik in een paar stralende ogen en ze zegt: “Meta, wil je mijn koffer pakken? Ik ga op vakantie.

“Twee dagen later breng ik haar weg. Het is een bijzon-dere rit. Thuis ligt ze constant aan de zuurstof en alhoe-wel we de flesjes bij ons hebben, heeft ze er geen behoefte aan. Het is een rit van meer dan 2,5 uur.
Als ik een aantal dagen later bel, vertelt ze dat ze aan het rummycuppen is en zich heel goed vermaakt.

Wanneer we haar aan het eind van de week weer op komen halen blijkt, dat ze een fantastische tijd heeft gehad, maar dat ze niet in de speciale rolstoelen op het strand zijn geweest. Onderweg naar huis stoppen we en  proberen alsnog op het strand te komen. Dat gaat niet eenvoudig met haar gewone rolstoel. Het is een enorm steile hoogte waar we af moeten en onderaan blijken trappen. Toch gaan we, zover we kunnen, naar beneden. Doodeng, maar ze vindt het prachtig.
Het begint te regenen. Het kan haar niet schelen. Ze zit daar, onder haar parapluutje en kijkt naar het strand, naar de zee, naar onze jonge, dartelende hond die voor het eerst strand en zee ziet… en ze geniet.

Vandaag heeft ze hem echt gezien, gehoord  en geroken.

En bijna gevoeld...

Veertien dagen later sterft ze. Haar lichaam was al verbruikt tot de laatste vezel. Haar denkkracht heeft haar gedragen.