Voorbeeld Donald, 11 jaar oud

Donald
Achterstand in motorische ontwikkeling

Donald’s ouders zijn gescheiden. Hij woont bij zijn moeder, die hem liefdevol en vol begrip opvoedt. Zijn diagnose: asperger.

Zijn probleemin dit voorbeeld: wil niet leren fietsen.

Na een ongelukkige val tijdens het leren fietsen de eerste keer, heeft hij een enorme angst en afkeer hiertegen ontwikkeld.

Het vallen gebeurde in een omgeving waar hij zich eigenlijk niet echt veilig voelde. Hij voelde zich vaak gedwongen om te doen wat hem gezegd werd en in dit geval, terwijl hij veel pijn en angsten had, moest hij niet zeuren 

Zijn moeder en ik hebben hem er, na 1 ½ jaar, van kunnen overtuigen dat het heel belangrijk is om te kunnen fietsen en uiteindelijk, met heel veel weerstand, zouden we gaan oefenen op ons erf.

Op het moment dat hij op de fiets moet stappen overvalt hem weer zo’n enorme angst, dat hij het echt niet kan. Tot huilens toe….

We gaan naar de therapieruimte en hij wil wel een sessie doen om zijn angst de baas te kunnen worden.

We beginnen met EFT (speciaal gericht op o.a. het opheffen van angsten en fobieën), maar al snel blijkt hij zo emotioneel te zijn, dat hij door het huilen niet eens de woorden die hij erbij zeggen moet, kan uitbrengen.

We maken er een andere sessie van (delenwerk met Innerlijk Kindwerk). Dit werkt beter.

Tot onze vreugde en verbazing stapt hij na deze sessie op de fiets en hij rijdt een stukje. Hij heeft nog wel veel moeite met zijn evenwicht. Maar zijn angst is weg.

Hij stalt de fiets en de volgende keer als hij komt geeft hij aan dat we weer moeten gaan oefenen. Ook al vindt hij het fijn dat het regent, want dan kan het niet. Uitstellen voelt toch wel goed.

We doen eerst nog wat oefeningen in de therapieruimte en na de lunch, als de zon weer schijnt, stapt hij op de fiets.
Aan 2 kanten begeleid, maar losgelaten, sprint hij er vandoor….

Als hij nog een keer op wil stappen, doet hij zich flink pijn. Ik schrik even en denk terug te zijn bij af. Dan zegt hij uit zichzelf:  “het doet echt heel veel pijn, maar ik krijg mijn angst niet terug, hoor!!

Aan het einde van het oefenen zegt hij: “Cool, ik kan het!!!“Was het dan toch mijn angst en mijn verzet? ”

We spreken af de volgende keer  nog een beetje te oefenen in het bos en daarna op de weg!! Het enige dat hij nu wil is een andere fiets, waar hij op kan gaan stunten!!!!

Terug