In de reguliere psychische gezondheidszorg wordt veel gewerkt met protocollen en sancties. Ik merk dat dat de patiënt vaak geen goed doet. Er is immers geen enkele patiënt gelijk aan de andere!
Wanneer iemand bepaalde symptomen vertoont, wordt hij al snel in een hokje geplaatst met een etiket er op. Behandelingsprotocollen en sancties die hier voor gelden, gelden dan voor deze patiënt.
Nu zijn er weinig patiënten  die volledig voldoen aan alle "eisen" die gesteld worden aan het "etiket", wat op zich al aangeeft dat het protocollen en regels betreft met grote mankementen.

Behandelaren worden hierdoor beknot in hun bewegingsvrijheid en het getuigt naar mijn idee van weinig vertrouwen in hun inzichten en ervaring.
Ik pleit dan ook voor behandelingen, waarbij gekeken wordt naar de mogelijkheden en behoeftes van de individuele patiënt en veel minder naar het etiket dat hij opgeplakt heeft gekregen.
En vooral naar de oorzaak van de symptomen.
Dit alles op een positieve leest geschoeid, waarbij de patiënt meer wordt gestimuleerd dan
gesanctioneerd.
Empathie, begrip en respect voor de patiënt is hierbij heel belangrijk. Vooral voor de heropbouw van het gevoel van eigenwaarde, dat meestal erg laag is.

Integratie van reguliere- en alternatieve therapie kan hier zeker toe bijdragen, heb ik ervaren.
Gelukkig zijn er binnen de reguliere denkwijze steeds meer openingen hiertoe te vinden.
Bij GGNet Winschoten wordt er actief aan gewerkt en in de P.I. van Warnsveld voel ik ontvankelijkheid en waardering voor het werk dat ik doe met een patiënt die daar verblijft en is medewerking voelbaar.

punten van discussie en om over na te denken
In mijn praktijk als Poly-Energetisch therapeute kom ik onder andere in aanraking met cliënten met psychiatrische problemen en mensen uit hun directe leefomgeving. Door mijn interesse in hun specifieke problematiek, ben ik me de laatste tijd steeds meer gaan toeleggen op deze materie.
Na met cliënten gewerkt te hebben, veel hierover te hebben nagedacht, gepraat en gelezen, heb ik een aantal ideeën ontwikkeld, die ik hieronder graag ter discussie stel:
1. Zijn schizofrene verschijnselen als wanen, hallucinaties, ernstig chaotisch gedrag en andere symptomen in sommige gevallen toe te schrijven aan een 'uit de hand gelopen vorm van hooggevoeligheid" veroorzaakt door een 'te wijd open blijven staan' na de eerste kinderjaren, voor buitenzintuiglijke waarnemingen en 'oerkennis' (akasha), waardoor het brein langzaamaan verandert in een dusdanige chaos, dat de patiënt niet meer in staat is tot normaal functioneren op deze aarde?
2. Is het mogelijk om deze 'super-hooggevoeligheid', mits op de juiste wijze benaderd, weer in goede (of in ieder geval betere) banen te leiden, waardoor de patiënt zelf het heft weer in eigen hand kan nemen? (op eigen kracht, dus zonder of met zo min mogelijk medicijnen).

3. Is er sprake van een psychische stoornis, of een spirituele?
Of van beide?
1. 'Uit de hand gelopen super-hooggevoeligheid'
Met 'te wijd open blijven staan' refereer ik aan de opvatting dat kinderen in hun beginjaren een enorme wijsheid met zich meedragen en dingen zien en ervaren die de meeste volwassenen onder ons niet (meer) kunnen waarnemen. Zo weten sommigen nog heel veel van de plek waar zij vandaan komen en van vorige levens en andere planeten. Sommigen hebben nog contact met overledenen .
Sommige kinderen kunnen dingen zeggen waar je versteld van staat en die ze "logischerwijze" op deze leeftijd niet anders kunnen weten dan vanuit hun eigen "hoger weten".
Normaal gesproken gaan deze vermogens na het 4e, 5e jaar geheel of gedeeltelijk verloren en sluiten zij zich hiervoor af, omdat hun ontwikkeling zich moet gaan richten op het leven hier op aarde.
Een mooi voorbeeld hiervan geeft Joanne Klink in één van haar lezingen:
…..Het interessante is dat iets van hetzelfde wel eens door kleine kinderen, zelfs van 3 jaar, wordt gezegd, als de moeder bijvoorbeeld zegt: :"O, als je dood gaat, dan ben je bij God", waarop de kleine zegt: "Maar mama , dat licht kunnen wij nog niet verdragen!"
Mijn buurjongetje Tobi, toen hij 4 jaar was, vertelde hij dat hij van Orion kwam en gaf hij een exacte beschrijving van piramides.,Dat er binnenkort een kristal onder de piramide van Cheops zal worden gevonden. Over het naar de hemel gaan zei hij: "je floept uit je lichaam, eerst ben je een lichtvonkje en daarna als je in de hemel bent , ben je weer gewoon mens, net als op aarde. Je kunt van de ene naar de andere planeet gaan, er is geen hel , maar je moet wel nadenken over je geleefde leven op aarde, om te zien wat je nog kunt verbeteren."
Onderhand is hij 9 jaar en weet hij het allemaal niet zo precies meer. Wel weet hij nog te vertellen dat de wereld er over 20 jaar heel anders uit zal zien: "Alle dieren zijn dan tam, je kunt ze zomaar aaien. Er gebeuren geen ongelukken meer, als je ergens naar toe wilt, alleen met goede gedachten, dan ben je er zo en we gaan niet meer dood."….

De ervaringswereld van sommige patiënten in acht genomen komt het mij niet onwaarschijnlijk voor dat bovenstaand "afsluitingsproces" zich bij deze mensen niet, of niet voldoende heeft voltrokken.
Waardoor zij te open zijn blijven staan voor de buitenzintuiglijke waarnemingen en energieën en een enorme (te grote) hoeveelheid kennis met zich meedragen, waar ze geen vorm aan weten te geven. (denk hierbij ook aan kinderen met ADHD etc.),
Al in hun jeugd moeten zij zich leren aanpassen aan een wereld die niet geheel de hunne is. Ze durven vaak dingen die ze ervaren niet te zeggen omdat ze zich niet begrepen voelen en hebben er op hun beurt moeite mee de omgeving te begrijpen.
Er wordt van hun echter logischerwijze wel verlangd dat ze zich aanpassen aan hun omgeving en dat kan de nodige problemen met zich mee brengen voor hen zelf en voor hun directe leefomgeving.
Wanneer ze in de puberteit komen en ze worden geconfronteerd met hun eigen identiteit*, kan dit leiden tot een volledige chaos in het hoofd met alle gevolgen van dien.

(een cliënt vertelde :…" toen ik 16 was, moest ik zeggen wie ik was en wat ik wilde. Toen besefte ik dat ik heel veel ikken was en dat ik geen idee had wat ik wilde en toen gebeurde het. Toen kwam de crash…
Hij heeft nog wel een opleiding gevolgd, maar deze vlak voor zijn eindexamen beëindigd. Vanaf dat moment ging het helemaal bergafwaarts)

Vanuit deze gedachtegang is mijn werkwijze erop gericht deze patiënten weer zoveel mogelijk terug te leiden naar "zichzelf", door hen te helpen zich te aarden, meer in hun eigen kracht te gaan staan en zich beter af te sluiten voor en los te maken van energieën die niet de hunne zijn. (bijv. aanhechtingen)
Hierbij tracht ik zoveel mogelijk begrip op te brengen voor de wereld van de patiënt en zoveel mogelijk hetzelfde taal- en beeldgebruik te bezigen.
( mooi voorbeeld hiervan: aan het begin van de sessie vraag ik mijn cliënt of hij het goed vindt dat ik zijn voeten enige tijd vasthoud, omdat hij dan gemakkelijker geaard blijft. Hij zegt: maar ik ben geen aardemens. Ik antwoord: dat weet ik, maar je hebt er wel voor gekozen om op deze aarde te komen". Dat beaamt hij en hij weet ook de reden te vertellen waarom juist bij deze ouders. Dan is het goed en we kunnen beginnen.)

Ook al komt hun belevingswereld ons als hallucinatie en waan voor, voor deze mensen is het de werkelijkheid. Ze horen de stemmen en voelen de aanwezigheid van andere energieën en communiceren hiermee.
Begrip en respect zijn daarom van het grootste belang.

Door deze werkwijze kan het gevoel van eigenwaarde groeien en kan er weer zelfrespect en respect voor de omgeving ontstaan.
Wat mij opvalt, is de grote overeenkomst met behandelingen waarbij niet psychiatrische cliënten in regressie gaan. Zij bevinden zich dan ook in een geheel andere wereld waarbinnen van alles kan gebeuren en gebeurt. Zij kunnen communiceren met voor ons niet zichtbare personen en zelfs talen spreken die zij in hun huidige leven niet kennen.
Het grote verschil is dat deze cliënten doelbewust in deze vorm van trance treden om hierdoor bepaalde problemen uit dit leven te verwerken of inzichten te krijgen. Zij komen daarna weer terug in de wereld van het hier en nu en de schizofrene patiënt verkeert continue in deze wereld.
Wat ik hiermee wil aangeven is dat deze herkenbare belevingswereld mij een goede ingang verschaft om te werken met deze patiënten in de hoop hen langzaam maar zeker ook naar de wereld van het hier en nu te laten komen.

Mijn sessies bestaan aanvankelijk vooral uit energetisch werk (helpen "afsluiten" en innerlijke en fysieke energie opbouwen) .
Naarmate de communicatie beter verloopt, ga ik voorzichtig over op andersoortige, diepgaandere sessies, waardoor de patiënt meer inzicht in zichzelf krijgt, in wat er nu werkelijk gaande is en wat hij er zelf aan kan doen om zo goed mogelijk te functioneren.
In alles waarin ik de cliënt begeleid staat voorop dat lichaam en geest één zijn. Dat er tijdens het werken veelvuldig contact gemaakt wordt met het onderbewuste, waar alle kennis ligt opgeslagen.
Een warme, liefdevolle en begripvolle omgeving die op positieve wijze omgaat met de cliënt is enorm belangrijk, hoe moeilijk dit soms zal zijn.

Ik ben dan ook enorm voorstander van het betrekken van leden van de directe leefomgeving van de cliënt bij de therapie, indien mogelijk. Hierdoor kan veel wederzijds begrip en respect ontstaan.
Dit kan geïntegreerd, in een sessie met de cliënt. Hetzij om een beter begrip van de situatie te krijgen, hetzij in de vorm van relatietherapie.
Maar ook individuele sessies van de betrokkenen kunnen van belang zijn, omdat zij door de situatie over het algemeen zelf ook veel problemen hebben, zij het in een andere vorm.
De patiënt heeft veel structuur nodig. Zowel van de wereld om zich heen als in zichzelf.
Goed luisteren, constructief denken, appelleren aan de eigen verantwoordelijkheid van de patiënt, helpt het gevoel van eigenwaarde te verhogen.
Straf kan averechts werken op het aanspreken van die eigen verantwoordelijkheid. (in de praktijk kan deze zelfs geïntegreerd worden in het overlevingsmechanisme van de patiënt, waardoor zij haar waarde verliest). Doordat deze patiënten vaak zeer intelligent zijn, kan straf ook enorm vernederend overkomen en tot grote frustraties leiden. Ze kunnen zich hierbij zeer hulpeloos voelen, omdat laakbaar gedrag over het algemeen niet voortkomt uit verkeerde bedoelingen, maar uit hun eigen machteloosheid. Bovendien kan straf door hun hooggevoeligheid veel heftiger overkomen dan de bedoeling is.

Zeer hooggevoelige personen geraken snel uit evenwicht , maar beschikken tevens over een enorme innerlijke kracht , die hen even zo snel weer in evenwicht kan brengen, wanneer ze de voor dat moment juiste begeleiding krijgen.*

Spiritueel of psychisch
De broer van een man (zelf cliënt in mijn praktijk) die lijdt aan schizofrenie en gek wordt van de stemmen in zijn hoofd, hoopt dat deze open zal staan voor een behandeling van mij. De patiënt heeft echter genoeg van alle pogingen die hij tot nog toe heeft ondernomen en ziet geen heil in wéér zo'n therapeut..
We praten gewoon wat bij een kopje koffie en op een gegeven moment zegt hij boos: Jullie begrijpen er toch geen donder van. Het is geen psychisch probleem, het is spiritueel.
Ik denk dat hij gelijk heeft en zeg daarop: "Mooi, ik ben geen psycholoog. Ik weet niet of ik je kan helpen, maar bij sommige mensen is het gelukt de stemmen en vreemde energieën te laten verdwijnen. We zouden het kunnen proberen".
Op dat moment draait hij bij en zegt dat, wanneer de stemmen binnen een aantal dagen niet uit zichzelf weg gaan, hij om de 14 dagen een afspraak wil maken…. Ik ben benieuwd.
Tijdens het gesprek gaf hij een mooi voorbeeld van wat een spontane regressie kan zijn (m.a.w. erg open staan voor andere werelden). Hij vertelde dat hij vroeger als kind met een vriendje door de straat liep en ineens geen voeten meer had. Hij liep op zijn enkels. Toen ik vroeg hoe hij dat deed, zei hij dat hij ze later vanzelf weer terug kreeg.
Een dergelijk beeld is heel herkenbaar bij niet-psychiatrische patiënten die de regressie oproepen. Het komt voor dat mensen die bijvoorbeeld altijd een onverklaarbare pijn voelen ergens in het lichaam, er in regressie achter komen dat zij op deze plek in een vorig leven gewond zijn geraakt of zelfs ledematen zijn kwijtgeraakt. Zij ervaren dit dan ook op zo'n moment. Wanneer zij tijdens de sessie tot het inzicht komen dat dit iets is uit een vorig leven, dat niet hoort bij dit leven, kan de pijn zomaar ineens verdwijnen.

een voorbeeld van hoogegevoeligheid
In de praktijk blijkt Michel door zijn hooggevoeligheid letterlijk en figuurlijk heel snel uit evenwicht raakt, maar ook snel weer terug:
We deden een oefening waarbij je fysiek kunt voelen hoe je in een bepaalde situatie uit evenwicht kunt raken. Dit voel je fysiek, doordat je onverwachts een zetje krijgt waardoor je je evenwicht verliest
Hierna leer je hoe je er voor kunt zorgen dat je in je kracht komt te staan, waardoor je fysiek ( en psychisch) niet meer om te krijgen bent.
De eerste keer dat we de oefening deden schrok hij zo van zijn "zwakte", dat hij spontaan terug schoot in een vorig leven (waar hij het overigens al eerder over had gehad), toen hij de beste hoendervanger van de stad was. Toen was hij heel sterk geweest en nu was hij niets meer. Hij raakte hierdoor even uit zijn doen. Na wat praten wilde hij het gelukkig nog wel een keer proberen.
Toen hij daarbij daadwerkelijk zijn kracht voelde in het hier en nu, veranderde hij helemaal. Het was weer goed, hij kon weer lachen en zou vaak en goed gaan oefenen.

Door een andere kijk op klachten en ziektes, is het volgens mij een samengaan van reguliere geneeswijze en alternatieve therapie zeer aan te bevelen.
Het is vanzelfsprekend van het uiterste belang dat er medisch onderzoek wordt gedaan en dat medicijngebruik heel belangrijk of zelfs - helaas- onvermijdelijk kan zijn.
Ik vind het echter zeker de moeite waard om te kijken in hoeverre de patiënt zichzelf, onder begeleiding, kan genezen. Of in ieder geval een aanvaardbaar leven kan leiden zonder al te veel (liefst zonder) medicijnen, omdat deze toch altijd weer bijwerkingen vertonen. Ik geloof overigens dat er tijdens de therapie een natuurlijk chemisch proces op gang wordt gebracht, waardoor lichamelijke en psychische veranderingen kunnen ontstaan, zoals bij medicijngebruik.